صبح پنج شنبه ساکتیه ، تو ساختمون ما قرار نیست کسی بچه اماده کنه ببره مدرسه ، صبحانه هم که نمی خورن ، کوچه خیابونم ( وَگ کَتِک نمی زنه : معادل ضرب المثل پرنده پر نمی زنه ) انگاری فقط منم که بیدارم. صدای پرنده ها منو کشوند پای پنجره ، هوا نگو بهار بگو. بعد از درخت الوچه ، درخت پرتقال خونه همسایه هم اماده شده شکوفه بزنه . شارژر ایرپادم گم شده وَاِلا جون می داد واسه پیاده روی . نسیم خنک و هوای تمیز و خیابونای خلوت .

امسال روزه بر من واجب نیست ، شیر قهوه ی ملویی درست کردم تا امروز حسابی موتورم کار کنه . دخترک خونه مادربزرگشه ، نمی دونم برای سحری بیدارش کردن یا نه. دیروز تا ساعت دو روزه اشو نگه داشت ولی از اونجا که مادربزرگا طاقت ندارن با وعده کباب از راه بدرش کرد.

حس می کنم روز خوبی در راهه . اروم و بی صدا و دل انگیز