رفتم جایی که پوشش گیاهیش متفاوت از محل زندگی خودمه ، روستایی کوهپایه ای با نمای مراد کوه که پشتش دژ شاه پسنده ، دژی که درخت و جنگل پوشوندتش . منظره قشنگیه ، پر از درخت گردو ، میوه سِتی ، گیاه اسپند و گل های وحشی و دارویی ، درختچه های وَلیک شروع کردن به میوه دادن و تا پاییز طول می کشه برسن( میوه ی سقره ی شب یلدای مازندرانی ها) . میون دنیایی از پروانه قدم زدم ( پروانه ها قشنگ ترین آفت مزارعن) زولنگ ( از سبزی های فوق العاده خوشبوی غذاهای شمالی ) دیگه سبزیشو از دست داده و تبدیل به تیغ های بنفش خوشگلی شده . مهمون کلبه ی سنگی با دیوارهای ۴۵ سانتی هستیم که سقفش با چوب های جنگلی درست شده . منتظرم شدم غروب تو مه غرق شم ولی مه به من نرسید و عصر در دامنه کوه که علف هاش طلایی شده بود راهپیمایی رفتم . پسرک تو آغوشی بود ، رو به رشته کوه های البرز ، رو به منظره ی وسیعی که چندین روستا با فاصله زیاد ازش پیدا بود ، در حالی که باد شالمو با خودش می برد ، دستامو باز کردم و تو سکوت بی نهایت این فضای رمز آلود اکسیژن خالص هدیه دادم به ریه هام . تماشای مناظر از بالای کوه ، نشستن رو صندلی با این ویو ...