امروز از اون روزاییه که دلم می خواد لش کنم و بچه رو بسپرم به خدم و حشمم و تو اتاقی که دماش مناسب روح بشریته ، رو تختی که با بهترین استانداردهای جهانی منحصر به فرد برای من طراحی شده ، میون بالشت پر قو فرو برم و برام صبحانه خاویار بیارن و من پیف پیف کنان ازش بخورم و از پنجره اتاقم به طلوع صبح ساحل اقیانوس آرام نگاه کنم و غصه اینو بخورم که اگه جواهرات لباس مهمونی امشبم از جواهرات لباس زنِ موکش امبانی کمتر باشه قراردادمو با برند طراحی لباسم فسخ کنم یا نه و دغدغه ام این باشه که برای ظهر تو افتتاحیه بیمارستان اهدایی خودم تو اتیوپی شرکت کنم یا برای سخنرانی جشن فارغ التحصیلی هزار دانشجوی دختری که از نوزادی هزینه هاشونو تقبل کردم .

ولی در حال حاضر از شش صبح تنها منظره ای که دیدم قوس کمرهای پسرک واسه بغل گرفتنش بود ، نون نداشتیم و مربا رو روی کیکی که پختم ریختم و خوردم و از مامانم دامن قرض گرفتم که بپوشم ، تا هزار سال دیگه هم قرار نیست جز خونه خودم و مامانم جای دیگه ای دعوت شم🫥

+ توضیح اینکه تو رویاهام حسودی با روحیه ی بخشندگیم هیچ منافاتی نداره