رو زندگی خودم ، مخصوصا رو رفتار خودم زوم شدم. تفاوت منِ الان با منِ مجردی زمین تا اسمونه . الان درک می کنم چرا مامانم هیچوقت تو سینک ظرف نشسته نداشت ، چرا همیشه خونه رو جوری تمیز نگه می داشت که انگاری هر لحظه قراره مهمون بیاد. اگه الان ظرفا رو ولو یه لیوان نشورم ، بعدا مجبورم وقت بیشتری پای سینک بزارم. اگه الان لباسمو تا کرده تو کشو نزارم ، بعدا باید یه کشو لباس تا بزنم. اگه الان زمین جارو نکشم چند لحظه دیگه ممکنه بچه بهم فرصت نده. اگه همین لحظه کوسن سرجاش برگردونم کل خونه همیشه مرتب به نظر میاد . اگر وسایل همون لحظه سرجای خودشون گذاشته نشن ، بعدا وقت زیادی سر مرتب کردن خونه ای که کارهاش برای بعد موکول شده صرف میشه. چند هفته بعد از ازدواج فهمیدم هیچ کاری نباید به بعدا موکول شه ، نه برای اینکه من زرنگم ، من فعالم و من فلان و بهمانم . نه. این فقط مدیریت زمان برای یک زن شاغل و خانه دار با بچه بود . اینجوری هم همیشه خونت مرتبه هم وقت کمتری صرف نظافت خونه میشه.

بچه خوابه ، به جای اینکه از کمبود خواب دیشب بخوابم ، لباس بیرونیمو اتو کشیدم تا وقتی بیدار شد وقتم مال بچه باشه. اصلنم حرف روانشناسای اینستا رو قبول ندارم که خونه کثیف باشه چی میشه مگه برو استراحت کن به خودت برس و فلان. من به خودمم می رسم ولی در کنار اینکه خودم مهمم ، اطرافیانم هم مهمن.آره من یه مامان با طرز فکر قدیمی ام.