بارون نرم و لطیفی میباره ، منو میبره به خاطره بارش بارون تو محل شرکت قبلی ، یا حتی قبل تر ، محل کار قبلیم. اونجا ساعت کارم طولانی تر بود ، چه روزهایی که بعدازظهر هوا ابری و تاریک میشد و فکر می کردی غروب شده. یا وقتایی که بارون و رعد و طوفان میشد و چتر نداشتیم . به فکر آژانس گرفتن هم نبودیم ، خیس بارون برمی گشتیم خونه.

امسال پاییز دخترک باعث میشه بتونم تو بارون از خونه بزنم بیرون. در ساعات نامتعارف برای یه کارمند.

یه زمانی آرزوم بود ساعتهای هشت تا ده صبح بیرون از محل کارم باشم ، ببینم مردم عادی چیکار می کنن. اینکه می گم آرزو جدی می گم. ماموریتهام یا از ساعت ابتدایی روز شروع میشد یا مرخصی تو این تایم نداشتم. محل کار جدیدم دیگه ماموریتی نیست ، همش تو چهاردیواریه . ساختمون جدید از چهارطرف بسته است . اگه بارون بباره ، برف بیاد، رنگین کمون بزنه من فقط دیوار میبینم.

سر راهم گل فروشی داره ، میتونم برای خودم گل بخرم و محدوده دنیای خودمو زیبا کنم.

اگر قرار بود ساختمون محل کار برای خودم انتخاب کنم ،یکی از اولویتهام پنجره رو به سمت منظره یا حرکت ادم ها بود . بالاخره قراره پنج ساعت از هر روز باقی عمرم اونجا سر شه