مثل وقتایی که با صدای خش خش پلاستیک دخترک از هر جای ساختمون که باشه به هوای چیپس سر می رسه ، مثل وقتایی که همسر منو تو موقعیتهای مختلف میبینه و ازم سیم شارژر یا پیش دستی و ... می خواد ، مثل وقتایی که پسرک یه چیزی تو محدوده دسترسی دستاش میبینه و از همون دور دهنشو وا می کنه برای به دهن کشیدنش ، منم با صدای تق دستگاه قهوه ساز ، از هر جای خونه که باشم می گم : عزیزم تهشو واسه من نگه دار . انگاری قطره های آخر قهوه کافئین سبکتری دارن ، اینجوری خودمو گول می زنم. فقط من که شرطی نیستم ، هستم؟