جای خالی یه سطل زباله گوشه‌ی خیابون، حالا پر شده از بوته‌ی کدو تنبل. کنار درختی پای جدول، بوته‌ی گوجه‌فرنگی قد کشیده.
به نظرم جالبه؛ اینکه به‌جای کاشت گل‌های همیشگی، بشه این‌جور گیاه‌ها رو هم پرورش داد. گل‌های زرد و درشت بوته‌ی کدو، واقعاً چشم‌نوازن، یه‌جور زیبایی وحشی دارن. برگ‌هاش هم درشتن، با قیافه‌ای خاص و خفن.

جالب‌تر اینکه یه آدم نیازمند شاید بتونه از محصول همین گیاه‌ها چیزی برای خوردن پیدا کنه. گوجه‌فرنگی که دیگه نگو... من عاشق بوشم. همین‌طور بی‌سروصدا کنار خیابون سبز می‌شن، بی‌نیاز از رسیدگی زیاد، بی‌منت، بی‌حاشیه.

همه‌ی اینا منو برد به ظهرای حیاط خونه‌ی مامان. اون موقع‌ها که بچه بودم و موقع آبیاری گل‌ها با شیلنگ، دستمو جلوی آب می‌گرفتم تا رنگین‌کمان درست کنم. چه ذوقی داشتم... یه گوشه‌ی کوچیک از باغچه مال من بود. توش سبزی می‌کاشتم. یه بخش دیگه‌اش هم گل همیشه‌بهار کاشته بودم. اردیبهشت که می‌شد، می‌نشستم غنچه‌ها رو می‌شمردم و تو دفترچه‌م یادداشت می‌کردم.

حیاط خونه‌مون تو کل محله خاص بود. یه‌جور باغچه‌ی افسانه‌ای. هر کدوم از گل‌های رز، حدود سیصد تا غنچه داشتن. گل‌های کوکب، زنبق، گل ساعت... یادش بخیر...

راستی، دیروز تعداد بازدید وبلاگ رسید به۲۰۷ تا! فکر کنم روز خوبی برای وبلاگ‌خونی بود. من خودم کلی پست خوندم و از تنوع متن‌ها واقعاً لذت بردم. ممنونم ازتون که پست می‌نویسید، که کلمه‌هاتون باعث می‌شن لحظه‌ای مکث کنیم، لبخند بزنیم، یا پرت بشیم وسط یه خاطره‌ی شیرین.