تست عملی انجام دادم که ثابت کنم همسرم اصلاً صدای منو نمی‌شنوه، یا به عبارت ساده‌تر، به حرفام گوش نمی‌ده.

سربرگ نامه‌ی سونوگرافی رو گذاشتم روی میز. پرسید: «این چیه؟»منِ سوءاستفاده‌گر هم خودمو مشغول نشون دادم و گفتم: «نامه ارجاع به سونوگرافیه. آزمایشام مشکوک بود، گفتن باید چک بشم.» بعد زیرزیرکی از گوشه‌ی دیوار ریزریز خندیدم و زل زدم بهش که عکس‌العملش رو ببینم. منتظر یه حالت اضطرابی بودم. اشک. آه. فغان. یا حداقل یه «الهی من فدات شم» جانانه. حتی به یه «آخ» یا همون «اِاِاِ» نقی از سریال پایتخت هم راضی بودم. ولی فکر می‌کنید چی کار کرد؟

موبایلشو چک کرد، دید شارژ نداره، زد به شارژ. 😐

یعنی حتی نایستاد ببینه جواب سؤال خودش چیه! 🤦🏻‍♀️

با نگاهِ دیدی؟ مچتو گرفتم! بهش گفتم: «می‌خواستم بهت ثابت کنم به حرفام گوش نمی‌دی. دیدی گوش ندادی؟ همیشه می‌گی شنیدم!»فکر می‌کنید تأدیب شد؟نخییییر جانم. باید خدمت انور شما عرض کنم که اینم نشنید. بلند شد رفت دستشویی.