دیروز جایی دعوت بودم که خونه اش طبقه دوم بود ، یه سمت خونه اش پنجره های بزرگ به سمت یه زمین بزرگ سبز و خالی داشت ، با آسمونی پهن و وسیع. دور تا دور این پنجره هم با گلدون و پتوس و سرسبزی تزیین کرده بود و میز و صندلی چوبی گذاشته بود . وای انقدر کیف میداد رو صندلی بشینی چایی بخوری و به افق خیره شی که نگو

دلم خواست

اپارتمان نمی خوام ولی خونه من باید ویو ابدی داشت رو به جنگل، اشتباه از دهن لک لک افتادم رو زمین